Trip กลับลำปางวันพ่อ (2005 Dec, 2-5)

โรงเรียนอนุบาลเกาะคา

• ตอนช่วงสายๆของเช้าวันศุกร์ที่ 2 สวมวิญญาณเป็นสล่าคอม อาสาไปช่วยซ่อมคอมพิวเตอร์ ที่โรงเรียนอนุบาลเกาะคา ที่คุณแม่ทำงานอยู่ บรรยากาศมีเด็กๆประถมอยู่เต็มห้องเลย ชวนให้นึกถึงบรรยากาศเก่าๆสมัยเป็นเด็กๆ มีคอมอยู่ประมาณ 20 เครื่องเห็นจะได้ เด็กๆก็กำลังทำงานวาดรูป โดยมีครูฝึกสอนมาดูแลเด็กๆ
  
  
• เครื่องคอมที่มีปัญหาอยู่ 2-3 เครื่องส่วนใหญ่ก็ปุ่มสวิตซ์ด้านหน้าเครื่องเสียจนกดบ่อได้เพราะซิลิโคนด้านในมันหลุดหมด ก็เลยหาเทปกาวมาแปะด้านใน ก็พอประคับประคองให้ใช้งานต่อไปได้ ส่วนที่เหลือลง patch ie กะลง NoAdware เพราะเด็กที่นี่ชอบเข้า net กันจิงๆ Net ที่ใช้ก็ให้ 3com internet sharing คอยหมุนออกไปใช้สายตรง 2 สาย ได้ยินมาว่าโครงการนี้จัดให้ โดยท่าน สุขวิช รังสิตพล เป็นรมว.ศึกษาธิการ ก็เสนอให้ทุกโรงเรียนมีคอมพิวเตอร์ ( http://www.komchadluek.net/news/2005/08-14/farm--10942.html )
  
  

ครูครับ วาดเสร็จแล้วครับ บ้านของผม! เออ นะวาดเก่งจิงๆ เอ้าโชว์หน่อยน้อง!

• โฉมหน้า ขาใหญ่ประจำห้อง ป.1 นะครับเนี่ย ไปมีเรื่องกับเด็ก ป.4 มาแล้ว โอ้เจอตัวพอดี (ได้ยินคุณครูสาธยายวีรกรรมของเขา ที่หน้าเสาธงหลังเคารพธงชาติช่วงเช้าพอดี)

• รูป computer ล๊อตแรกที่ใช้ยี่ห้อ IBM หน้าตาคุ้นๆเลย ยังจำได้ไหมที่เราเคยใช้สมัยอยู่ มช นั่นเอง ในล๊อตต่อมาที่นี่เปลี่ยนไปใช้ computer Noname ไปแล้ว

• ภาพ Panorama ทั้งห้องเรียนคอม

ทำเสร็จแล้วรู้สึกดี เราได้ทำให้เด็กๆนักเรียนได้มีคอมใช้เพิ่มขึ้น เย้ๆ :-)

แวะบ้านเกิดหลังเก่า

• แวะไปเยี่ยมคุณป้าที่บ้านเกิดหลังเก่า อำเภอเกาะคา ตัวบ้านยังคงเหมือนเดิม ความทรงจำเก่าๆสีเทาในลิ้นชักความทรงจำกลับขึ้นมาเป็นสีอีกครั้งหนึ่ง

• บริเวณใต้ถุนบ้านที่เมื่อก่อนเคยวิ่งเล่นไปทั่ว

คุณลุงฐา

• ก่อนกลับ กทม แวะไปไหว้ลุงฐา เป็นหมอเมืองที่เก่งทางด้านเป่าน้ำมนต์สะกดโรคลมชักประจำหมู่บ้านท่าผา อำเภอเกาะคา มันย้อนเนื่องมาจากเมื่อก่อนสมัยที่ผมเป็นเด็กทารกมักเป็น โรคสะป้าน (โรคลมชัก ซึ่งเวลาเด็กคนไหนเป็นแล้ว อาการก็จะชัก ปวดท้องตัวจนงอและหายใจไม่ถนัด บางรายสีผิวจะเป็น สีดำเป็นหนัก หรือ เขียวปานกลาง หรือ แดงเริ่มต้น) ซึ่งจะเป็นเกือบทุกวันเวลาเดียวกันเป็น schedule เลย ซึ่งเมื่อก่อนเนี่ยคุณลุงฐาจะปั่นรถถีบ มาหาผมบ่อยมากซึ่งระยะทางจากบ้านพ่อหมอมาบ้านผมก็ประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นหลายเดือนทีเดียว คุณแม่เล่าให้ฟังว่า ทุกครั้งที่พ่อหมอเป่ามนต์ใส่ผมตอนเป็นสะป้าน อาการก็จะค่อยๆลดลงเรื่อยๆจนนอนหลับสนิท พอพ่อหมอมาเป่าให้ทุกวันเวลาเดิมความถี่ในการเป็นก็ลดลงเรื่อยๆจนหายสนิท ซึ่งถ้าเด็กคนไหนที่เป็นแล้วส่งเข้าโรงพยาบาล โอกาสรอดแทบไม่มีเลยเพราะถูกเข็มเจาะสมองในระหว่างการรักษา แล้วจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 29 ปีที่ผมได้พบกับพ่อหมอ ที่สำคัญพ่อหมอยังจำเหตุการณ์ในอดีตได้ในสมัยนั้นที่คุณยายผมขอให้พ่อหมอไปช่วยผมตอนเป็นเด็กได้ ซึ่งสมัยพ่อหมอมาช่วยผมนั้น อายุประมาณ 40 ต้นๆ ปัจจุบันก็ 72 แล้วรู้สึกดีใจจริงๆที่ได้พบกับผู้มีพระคุณอีกท่านนึง

หลานชาย ARMY

• นี่คือหลานคนแรกของผมน่าตาน่ารักครับ ตอนนี้ผมได้ถูกเรียกว่าน้าแล้ว (พี่โบว์คุณแม่ของน้อง Army ปัจจุบันเป็นคุณหมออยู่ศูนย์มะเร็งลำปาง) น่าเสียดายจริงๆที่พยายามจะเข้าไปอุ้มแต่หลานไม่ยอมเลยร้องแงๆตลอดเลย ว้าแย่จังหรือว่าหน้าเราดุไปป่าวเนี่ย :-(